قَالُوا إِن يَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَّهُ مِن قَبْلُ فَأَسَرَّهَا يُوسُفُ فِي نَفْسِهِ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْ قَالَ أَنتُمْ شَرٌّ مَّكَاناً وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا تَصِفُونَ « 77 » قَالُوا يَا أَيُّهَا الْعَزِيرُ إِنَّ لَهُ أَباً شَيْخاً كَبِيراً فَخُذْ أَحَدَنَا مَكَانَهُ إِنَّا نَرَاكَ مِنَ الْمُحْسِنينَ « 78 » قَالَ مَعَاذَ اللَّهِ أَن نَّأْخُذَ إِلَّا مَن وَجَدْنَامَتَاعَنَا عِندَهُ إِنَّا إِذاً لَظَالِمُونَ « 79 » لغت و اعراب : فقد سرق جانشين جواب شرط است ، به تقدير « إن يسرق فليس ببعيد فقد سرق » . ضمير مؤنث أسرّها و لم‌يبدها راجع است به نسبت سرقت مفهوم از كلام . معاذ اللَّه مصدر ميمى است ، به تقدير « أعوذ باللَّه عوذاً أو معاذاً » . تفسير : قَالُوا إِن يَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَّهُ مِن قَبْلُ پس از ثبوت جرم سرقت بر بنيامين در ملأ عام و شرمگين شدن فوق حد برادران ، گويى به عنوان اعتذار گفتند : اگر او دزدى مىكند بُعدى ندارد و تعجب نيست ، زيرا برادرش هم در گذشته دزدى كرده است . مرادشان يوسف است كه در حال كودكى ، بُت طلايى شخصى يا بت خانه‌اى را پنهانى برداشته و شكسته و در مزبله افكنده بود . و يا آن كه بزغاله‌اى را از ميان گوسفندان پدر پنهانى به مستمندى داده بود . فَأَسَرَّهَا يُوسُفُ فِى نَفْسِهِ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْ قَالَ أَنتُمْ شَرٌّ مَّكَاناً وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا تَصِفُونَ يعنى : پس يوسف آن نسبت و اتهام را در دل خويش پنهان داشت و بر آنها آشكار